Gdy
pospolitość za bardzo skrzeczy, gdy szukam wytchnienia od powszedniości,
szarości i jak tam to jeszcze nazywają, uciekam do książek. Do książek, w
których ludzie są prawdziwi, są naprawdę dobrzy, albo naprawdę źli, robią coś
wspaniałego albo coś ohydnego i biorą za to odpowiedzialność.
Lektura
Josepha Conrada przenosi mnie do lepszego świata, do takiej rzeczywistości, w
której trzeba się zmagać z losem, walczyć z nim, często ulegać mu, poddawać mu
się, ale tej walki nie można przełożyć na później, nie sposób się od niej
wymigać, nie da się powiedzieć, że to nie moja sprawa, niech to załatwi ktoś
inny. Niech to się samo załatwi. Niech da mi spokojnie zjeść, wypić, posiedzieć
przed telewizorem.
Pewnie
to złudzenia typowe dla mola książkowego. Nie wiem kto powiedział, że życie
nieudolnie naśladuje sztukę, ale coś w tym jest. Nasze polskie życie nawet nie
próbuje naśladować sztuki Conrada. Ani na przykład Gombrowicza, ani Mrożka, a
przecież słyszało się od uczonych w piśmie: mówimy Mrożkiem. Sytuacja, jak z
Mrożka. Potem przyszedł czas na „Mrożek by tego nie wymyślił”.
Chyba
nie. Nikt tego nie wymyśla. Samo się robi, siłą bezwładu ciągnie. Na dno,
niestety, bo nie w górę przecież.
A co z
tym Conradem? Daje mi też nadzieję. Chłopak z Berdyczowa ucieka spod
rosyjskiego knuta, szoruje pokłady francuskich okrętów, wplątuje się w długi, w
afery polityczne, musi znów uciekać, pod banderę brytyjską i z tego rodzi się
wielki pisarz i jego wielkie opowieści.
Więc nie bójmy się życia i jego burz, z każdego sztormu można ujść cało, zawsze trzeba mieć nadzieję, że gdzieś w pobliżu czeka na nas przyjazny port...
